โครงการฟื้นฟูพื้นที่ธรณีพิบัติ

ความเป็นมา จากธรณีพิบัติคลื่นยักษ์สึนามิเมื่อปลายปี 2547 โดยเฉพาะ 6 จังหวัดภาคใต้ของไทย ได้แก่ ภูเก็ต พังงา กระบี่ ระนอง สตูล ตรัง เกิดความสูญเสียทั้งชีวิต ทรัพย์สิน สิ่งก่อสร้าง และอื่นๆ อย่างมหาศาล สิ่งสูญเสียที่ไม่สามารถประเมินค่าได้ก็คือสภาพจิตใจของผู้ที่รอดชีวิต มูลนิธิฯ ได้ลงเยี่ยมและสำรวจความความต้องการความช่วยเหลือ พบว่าการฟื้นฟูจิตใจเป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างเร่งด่วน จึงได้พิจารณาพื้นที่ที่ได้รับความเสียหาย และต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด คือ บ้านน้ำเค็ม จ.พังงา จึงตั้งเป็นฐานในการติดต่อประสานงาน และปฏิบัติการ

นโยบาย ฟื้นฟูจิตใจ และสภาพความเป็นอยู่ผู้ประสบภัย เพื่อนำไปสู่การพัฒนาแบบยั่งยืน

วัตถุประสงค์
1. เพื่อฟื้นฟูจิตใจเด็ก เยาวชนและผู้ประสบภัย
2. เพื่อสร้างงานและอาชีพที่มั่นคง
3. เพื่อขบวนการฟื้นฟูนำไปสู่การพัฒนาเด็ก และเยาวชนแบบยั่งยืน
4. เพื่อสร้างครอบครัวทดแทนแก่เด็กกำพร้า
5. เพื่อเสริมสร้างการศึกษา และวัฒนธรรมท้องถิ่นให้คงอยู่สืบไป

พื้นที่ในการทำงาน 6 จังหวัดที่ประสบภัย ได้แก่ ระนอง พังงา ภูเก็ต สตูล ตรัง กระบี่

กลุ่มเป้าหมาย เด็ก และเยาวชนผู้ประสบภัยธรณีพิบัติ

กิจกรรมด้านพัฒนา
1. ค่ายพัฒนาเด็ก และเยาวชน
2. ส่งเสริมงานอาชีพ โดยการให้กลุ่มแม่บ้านได้ผลิตผ้าบาติก และการทำนิทานผ้ากันเปื้อนรวมทั้งทำละครหุ่นเพื่อการศึกษา
3. ศูนย์สื่อฟื้นฟูจิตใจประกอบด้วยการทำกิจกรรมภายในศูนย์ที่จัดในช่วงหลังเลิกเรียน และวันหยุด เช่น กิจกรรมศิลปะฝีมือ ทัศนศึกษา ฝึกทำอาหาร การแสดงรำไทย ส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน โดยจัดมุมหนังสือนิทานสำหรับเด็ก กิจกรรมอิสระ กิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ การเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ กิจกรรมนันทนาการ กิจกรรมเสริมทักษะคุณภาพและจริยธรรม กิจกรรมค่ายพักแรม กีฬา กิจกรรมดนตรี
4. การอบรมต่างๆ เพื่อพัฒนาเด็ก และเยาวชนในการเป็นผู้นำ

เครือข่าย
1. เครือข่ายภาครัฐ และเอกชนร่วมกับคณะทำงานด้านเด็กในพื้นที่ประสบภัย
2. เครือข่ายเยาวชนผู้ประสบภัย
3. เครือข่ายอาสาสมัคร และครู

สถิติ
- คณะละครหุ่นนิทานคาราวานได้จัดแสดงในพื้นที่ประสบภัยแล้วกว่า 100 โรงเรียน
- ทุนการศึกษา 402 ทุน
- ประกอบอาชีพ 21 ราย ได้แก่ การสนับสนุนเรือ เครื่อง อวน และอุปกรณ์
- ค่ายพักแรม เยาวชนเข้าร่วม 400 คน(4 ครั้งๆ ละ 100 คน)
- กีฬาสัมพันธ์ ผู้เข้าร่วม 1000 คน (5 ครั้งๆละ 200 คน)

ปัญหาอุปสรรค์เด็กที่มาร่วมกิจกรรมส่วนใหญ่จะเป็นเด็กกำพร้าบางคนก็กำพร้าแม่ บางคนกำพร้าพ่อ เจ้าหน้าที่จะเข้าไปดูแลเด็กเหล่านี้ด้วยความเป็นห่วงทั้งสภาพจิตใจ สังคมในชุมชน และปัญหาที่พบ
1. ปัญหาเด็กขาดที่พึ่งทางด้านจิตใจ
2. ปัญหาสภาพแวดล้อมในชุมชน
3. ผู้ปกครองไม่มีเวลาเอาใจใส่เด็ก ซึ่งจะก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้น
4. ทิ้งให้เด็กอยู่ตามลำพัง ซึ่งอยู่ในภาวะที่เสี่ยงต่อเด็กผู้หญิงมาก
5. ปัญหาเด็กถูกละเมิดสิทธิ

แนวทางการแก้ไขปัญหา
เด็กที่ขาดที่พึ่งทางด้านจิตใจเราได้ลงเยี่ยมบ้านเด็กอย่างสม่ำเสมอ และศูนย์ที่จะเปิดแบบไนท์แคร์ให้เด็กได้พักพิง ซึ่งได้อยู่ในการดูแลของครูตลอด เด็กจะปลอดภัย และอุ่นใจ เพราะได้รับการดูแลด้วยความรัก และห่วงใย

ความต้องการในการสนับสนุนโครงการได้แก่

ผู้รับผิดชอบโครงการปัจจุบัน คือ นางสาวรจนา แพรศรีทอง