ความรักของผู้ยากไร้มอบให้เพื่อนชาวเฮติ

"ผมบริจาคด้วยครับ 50 บาท “

“ขอบคุณแทนคนเฮติด้วยค่ะ ให้หมดเลยหรือค่ะ พี่กำลังจะไปซื้อข้าวกินไม่ใช่เหรอค่ะ”

"ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีบ้านอยู่ ผมเป็นคนไทยไปขอข้าววัดกินก็ได้ แต่เฮติไม่มีวัด   ไม่มีบ้านอยู่”

ประโยคสนทนาภาษาไทยสั้น  ๆ  ระหว่างผู้ขอรับบริจาคเพื่อชาวเฮติกับ ”กี้” ผู้พิการทางร่างกาย     ที่เราถอดความเป็นภาษาอังกฤษแบบบ้าน ๆ ให้ Ms. Marie Ouge Sylvaia  ชาวเฮติซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่องค์กร UNESCO สหประชาชาติประจำประเทศไทย ขณะร่วมรับบริจาคในชุมชนคลองเตยฟังว่า “ Now, I still have a house and Thai people  can eat at  temple , but, Haiti people have nothing .”   หลังได้ยินถ้อยคำนั้นเธอถึงกับหลั่งน้ำตาร่ำให้ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งประทับใจและพูดว่า “I feel that  everyone on  earth are my friends and  my relatives in Haiti.”

เมื่อวันที่ 14  กุมภาพันธ์ 2553 ที่ผ่านมา ชาวชุมชนคนจนเมืองคลองเตยและเครือข่ายได้ร่วมกับมูลนิธิดวงประทีป  ได้จัดงาน “วันวาเลนไทน์: ธารน้ำใจจากชาวสลัมไทยสู่เฮติ”  เพื่อช่วยเหลือชาวเฮติกำลังประสบภัยจากแผ่นดินไหว  ด้วยความเชื่อว่า “ความรักจะนำมาซึ่งสันติสุขแด่โลก และความเอื้ออาทรต่อคนที่ทุกข์ยากลำบากคือความรักที่เป็นเลิศ”  นอกจากนี้ยังเป็นการสื่อสารว่าความรักของคนจนนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่าความหมาย สามารถยังประโยชน์ต่อการเปลี่ยนโลกใบนี้ให้ดีกว่าเดิม  และความรักของคนจนนั้นนำไปสู่การสร้างสรรค์สิ่งดีงามร่วมกันได้  โดยรับเงินบริจาค  ตลอดจนเสื้อผ้า ของกิน ของใช้ แล้วนำมาจำหน่ายราคาถูก  เพื่อนำเงินไปมอบให้พี่น้องชาวเฮติด้วยความหวังว่าเพื่อนของเราจะสามารถได้หยัดยืนลุกขึ้นสู้ได้อีกครั้ง  เมื่อการรับบริจาคผ่าน ไปเพียง 2 ชั่วโมงไม่น่าเชื่อว่าเงินห้าบาท     สิบบาท ของลุงป้าน้าอาคนจน ๆ ที่นำมาช่วยกัน ณ เวลานั้นได้มากถึง  104,989.25 (หนึ่งแสนสี่พันเก้าร้อยแปดสิบเก้าบาทยี่สิบห้าสตางค์)  หลายคนอาจมองว่าเงินจำนวนนี้ไม่ได้มากมายอะไร และเป็นเพียงเศษเสี้ยวเงินของบางคน  แต่สำหรับคนยากคนจนในประเทศไทย  นี่เป็นเสมือนความรัก ความเอื้ออาทรต่อเพื่อนมนุษย์  เป็นความรักของผู้ยากไร้มอบแด่ผู้ยากไร้ที่ไม่ใช่เป็นเพียงความคิด ความฝันในอุดมคติหากแต่คือความรักอันยิ่งใหญ่อันสัมผัสได้อย่างเป็นรูปธรรม

กนกวรรณ  ระลึก